De dagen tussen de zomerzonnewende van 21 juni 2021 en de volle maan, enkele dagen later op 24 juni 2021, waren, in het kort gezegd een regelrechte roller-coaster! Laat me dit even verduidelijken.

Zie je, omdat ik het afgelopen jaar niet echt veel heb stil gezeten, vind ik het de hoogste tijd om even flink wat gas terug te nemen. Ik nam mij voor om de komende tijd uit te rusten en mij vooral te focussen op mijn ‘alledaagse’ bezigheden. Nieuwe, grotere projecten zou ik pas opnieuw vanaf het najaar gaan opstarten. Daarbij komt dat Thomas en ik voor een verhuis staan: het huur-contract van ons appartement werd opgezegd. Tijd dus voor afronding, grote schoonmaak… en een nieuw begin!

Nauwelijks had ik mijn intentie uitgesproken, of ik voelde dat, met de rust die ik toeliet, een heel ander soort energie me probeerde te overwelmen… De energie* die ik voelde was niet afkomstig van de Bron en ze was zeer zeker niet van mij. Hoe ik dat zo zeker weet? Welnu, ik heb geleerd mijn energie-huishouding heel zorgvuldig te bewaken.

Nee, deze zware energie, die me als een deken probeerde in te wikkelen, is duidelijk door mensen gemaakt en in het leven geroepen met bepaalde bedoelingen. Ze wilde dat ik van de wereld werd en er niet gewoon in stond als mijn stralende, lichtgevende en over het algemeen positieve zelf. Met andere woorden: die dagen tussen 21 en 24 juni werd er een soort van aanval op mijn persoon gepleegd. Beter gezegd: ik werd mij bewust van een aanval die al langer gaande is en die de kern van niet alleen mijn eigen wezen, maar ieders wezen aanvalt.

Hoewel ik heel goed besefte wat er aan de hand was, bleek het niet zo gemakkelijk om mij hiervan los te maken. Dat had alles met mijn voorgenomen intentie te maken. Ik had immers heel duidelijk (tegen het Universum) gezegd dat ik alles ‘eventjes helemaal ging loslaten’…

‘Maar kan of mag ik mij dan niet meer volledig ontspannen?’, zo vroeg ik in alle Stilte. ‘Natuurlijk wel’, klonk het antwoord lachend, ‘maar je moet wel blijven uitkijken. Het is niet erg dat je even niet uitkijkt, maar zie je wat er dan gebeurt? Zie je wat er inmiddels op het spel staat? Hoezeer het spel is veranderd?’

Dan begon het me te dagen. Dit was een zoveelste test; een oefening; een leer-proces. Schaduwwerk. Terwijl ik aan het raam zat te mijmeren en te reflecteren, drong het tot me door dat de soort ontspanning die ik had gezocht, in feite overeen kwam met een periode, een herinnering van jaren geleden. Het was alsof ik volledig terugging in de tijd; alsof de tijd nooit had bestaan. Dat wat ik herbeleefde, ging over de afsluiting van mijn secundaire schoolopleiding na mijn allerlaatste examen. Ik was 18 jaar en het volwassen leven lonkte. Eindelijk… eindelijk… zou ik (weer) vrij zijn!

Met een schok beland ik terug in deze realiteit. En ik besef: ik ben nog steeds datzelfde meisje! De cirkel is rond. Straks zal de deur naar de vrije wereld – de Nieuwe Aarde! – opnieuw wagenwijd open zwaaien. Over niet al te lange tijd zal wat we nu voor onze realiteit houden, ophouden met te bestaan. Alle mensen zullen dan verschillende richtingen uitwaaieren. Sommigen zullen in groepen samen verder gaan. Anderen hebben meer individuele opdrachten uit te voeren. Er zijn er die het Paradijs bewust zullen binnentreden. Anderen zullen letterlijk als verbijsterd zijn en tijd nodig hebben… om de zaken op een rijtje te zetten en hun verstand opnieuw te herwinnen.

Incarneren in een menselijk lichaam zal in de volgende tijdlijn voor velen niet meer mogelijk zijn. Dit komt omdat zij transformeren in een andere vorm van energie. Ik heb het over een hogere frequentie die niet langer op koolstof zal zijn gebaseerd maar op kristal. Het menselijk lichaam is simpelweg te verdicht, te stoffelijk, om op die frequentie nog te kunnen meegaan. Aan deze mensen zou ik willen zeggen: geniet nog zoveel als je kunt van deze Aardse ervaring!

Ook zijn er mensen die zich steeds meer verzetten tegen deze hogere frequenties en in zo’n lage, dichte, fysieke wereld als waar wij ons momenteel in bevinden, verliezen deze mensen als het ware steeds meer hun verstand.

Hoe dan ook: dat wat ik zie, mag ‘schouwen’ ziet eruit als een kosmisch kruispunt. Het bevindt zich een heel stuk ‘daarboven’. Ik zie mijzelf ‘vliegen’. Kan overal als het ware ‘tegelijk’ zijn. Ga in en uit ‘poorten’ en ‘doorgangen’. Mijn lichaam is zowel Aards als van het Licht. Ook al zal ik me bevrijd en opgelucht en verlost voelen: mijn mededogen en plicht zullen bij momenten zwaar op mij blijven wegen… Ook al zal ik verheugd zijn, opgetogen en vol blijdschap: droefenis zal ik eveneens voelen en ja, ook zal ik wenen om hen die in hun onwetendheid nog een nieuwe ronde nodig zullen hebben…

Nog even… nog heel even…

… het duurt nu niet lang meer…

De ommekeer, de shift of zoals Amy het verwoordt, de ‘grote BAM’ komt eraan!

We zijn in de laatste dagen van oorlog.

De overwinning is aan het Licht!

 

* Wat ik precies bedoel met die ‘energie’ kan je hier lezen.

 

***********************************************************************

 

Deze blogpost maakt deel uit van het documentaireproject Terug naar het Paradijs waarin regisseur/cameraman Thomas Ceulemans & Ilse Wanten een bijzonder meisje genaamd Amy volgen/filmen.

Wil je in de toekomst op de hoogte gehouden worden? Schrijf je dan hier in op mijn nieuwsbrief!

Je kunt ons ook live volgen op Instagram en Facebook.